توضیحات

پژوهش‌هایی که در حوزه تاریخ ایران پس از اسلام، به ویژه در نخستین ادوار آن (پیش از مغول)، صورت گرفته‌اند غالب مبتنی بر منابع عربی بوده و پژوهشگران کمتر به منابع فارسی توجهی نشان داده‌اند. در این کتاب تاریخ نگاری فارسی و اهمیت آن در طول تقریبا سه قرن (قرن‌های دهم تا دوازدهم میلادی / چهارم تا ششم هجری قمری) به دقت بررسی و کوشش شده است تا علل پیدایش تاریخ نگاری فارسی و پیوند آن با تاریخ نگاری عربی و تاریخ نگاری در ایران پیش از اسلام مشخص شود. سبک و شیوه بیان، علت گزینش رویدادها، انگیزه مورخان، ممدوحان و مخاطبان آن‌ها، و نیز این نکته که مورخان فارسی زبان اصولا درباره شایستگی زبان فارسی برای بیان موضوعات عالمانه چه نگرشی داشته‌اند از دیگر مباحث جذاب کتاب اند. بررسی کارکردهای سیاسی و فرهنگی تاریخ نگاری فارسی و نیز مقایسه بینش مورخان فارسی زبان با نگرش تاریخ نگاران اروپا، به ویژه در قرون وسطا، دیدگاه گسترده‌تری را درباره موضوع کتاب در اختیار خوانندگان علاقه‌مند می‌گذارد.